Hayat;iki perdelik bir tiyatro oyunu….İlk perde doğum. Çırılçıplak oynarsınız.İkinci perde ise ölüm.Ölüm beyaz bir elbise giyersiniz.
Bir tiyatro oyunu gibi kısacıktır işte hayat.Yapraklarınızın hepsini bir araya getiremezsiniz düşünmek için.
İlk perde……
DOĞUM
İlk sancılarını verir hayat,ilk kıvranışlardır hayata başlamak, dünyaya gelebilmek için.Annenize verdiğiniz ilk acı…İlk mutluluk..Çırılçıplaksınız.Hayata karşı tüm çıplaklığınızla meydan okurcasına nefes alıyorsunuzdur.Peşinizde nice mutlulukları getirerek.Minik yüreğinize ileride ne büyük sevgileri sığdıracağınızı bilmeden ilk nefeslerinizi almaya başlamışsınızdır.Sizin sayenizde mutluluktan ayakları yere basmayan bir anne baba gülücük saçar hayata.Gelecekle ilgili hayaller kurulur ve planlar yapılır.Bunların hepsi sizin içindir.Bunlar küçük yüreğiniz fark edip masum şımarmalar yapar ilgi çekmek için sebepsiz ağlamalara girersiniz.Kısacası artık siz bir evcilik oyununa başlamış ve büyümek için yol almaya başlayan küçük bir hayat oyuncusunuzdur.
İkinci perde…
ÖLÜM
Son sancılarını verir hayat.Son kıvranışlardır hayata veda etmek için.Hayatta ise annenize vereceğiniz son ve en büyük acı.Beyaz bir elbise giyersiniz.Hayata karşı tüm mahremiyetinizi örtercesine..Peşinde nice hüzün ve toprağınızı ıslatacak gözyaşlarını götürerek.Son nefes çoktan verilmiştir.Dünyada kalan kalmıştır,siz ise sadece maneviyatınızla,günahlarınızla,sevaplarınızla sonu gelmeyen bir yolculuğa çıkmışsınızdır.Nereye varacağınızı bilmeden.Evet….Bir evcilik oyununun sonuna geldiniz.
Başak ÖZMEN
