Hafta sonu gelmesini istemeyen çocuklarda vardır.Pazar günlerinden köşe bucak kaçan.Pazar gününün karmaşasından,yığılmış çamaşırlardan,temizlikten,evde hiçbir şeyi umursamayan,gazeteye gömülü bir koltuğa çivili babadan,durmadan söylenen anneden,pazartesiye yetiştirilememiş matematik ödevleri..
Cuma öğleden sonra iyi bir aralıktır ve bayrak töreninden sonra eve uzanan iyi bir mekandır.O yolun bitiminde bazen mutsuz evlere varılır.İşten yorgun argın gelen annenin pişirdiği yemeği beğenmeyen babanın asık suratı..O mutsuz evlerde,anne ve babaların bıkkınlığından yorgun çocuklar vardır.Mutsuz Cuma akşamları bazen ne olduğu belirsiz cumartesi sabahlarına akar.O cumartesi sabahları herkes uyurken evdeki çekmeceleri karıştıran,aynanın karşısında dil çıkaran ve acıkan karnını kendi kendine doyurmaya çalışan çocuklar,evdekilerin uyuması ile çaydanlığın buharındaki sıkıntıyı izlerler.Cumartesi de biter ve Pazar geliverir.İşte o Pazar her zaman mutlu etmez insanı.Bu mutsuzluk incecik boyunlarını kırılgan hale getirir hayat karşısında.Pazar geceleri mutsuz yatıldığı için pazartesi sabahları mutsuz kalkılır.Mutlaka matarasından mutsuzluk sızan bir arkadaşı vardır.
Anne karnında yedinci ayda başlar bir insanın duygusal tepkileri.Duyduğu sesleri ayırt eder çocuk.Tartışma ve sevinçleri hisseder.Eşinizle yaşadığınız bir tartışmanın ardından mutlaka bu olumsuzluğun bebeğinizle ilgisinin olmadığını ve onu çok sevdiğinizi yüksek sesle söyleyin.Bir çocuk kaç yaşına gelirse gelsin sevildiğini duymaktan başka ne ister ki?
Başak ÖZMEN
