Bir varmış bir yokmuş. Vakti zamanında bir ülkede çok zengin bir adam yaşarmış. Yaşarmış, yaşarmış ama ölümünden çok korkarmış. Bir de gariban bir hamal varmış aynı ülkede. Sahip olduğu tek şeyi, bir parça ip ile yük taşır, kıt kanaat geçinmeye çalışırmış. Gel zaman git zaman adam iyice yaşlanmış, yataklara düşüp hastalanmış. Hani ölümden çok korkarmış ya, hasta yatağında şöyle vasiyet bırakmış.”Ben ölümden, kabirden çok korkuyorum. Hele de kabirde geçireceğim ilk geceyi sormayın bile. Bu yüzden ölünce, bütün malımı mülkümü, kabirde benimle bir gece yatana bırakacağım” demiş.
Sonunda ölüm zamanı gelmiş çatmış zengin adam için. Her tarafa haberler salınmış, tellallar çıkarılmış. Ama kimse cesaret edememiş onunla kabirde bir gece yatmaya. Gariban hamalda duymuş tellalın sesini.”Varım yoğum şu elimdeki ip ömrüm hep sıkıntıyla geçti. Ne olur ki gece yatsam yanında. Sonra hep rahat ederim” demiş. Ve karar vermiş ilk gece zengin adamla kabirde yatmaya. Derken hikaye bu ya, sorgu melekleri gelmiş kabre. Demişler ki aralarında: Bu mefta zaten burada, bir yere gidemez. İyisi biz önce ötekini bi hesaba çekelim. “Ve başlamışlar sormaya: Sen bu ipi nereden aldın? Sen bu iple neler yaptın? Sen bu iple neler taşıdın? Sen kazandıklarını nereye harcadın? Sen …….?
Ardı arkası kesilmemiş soruların sabaha kadar. Bizim gariban hamal sabahı zor etmiş. Sabah çıkarmışlar hamalı kabirden. Etrafını sarmışlar meraklı gözlerle ve tebrik etmişler cesaretinden dolayı kendisini. Demişler ki; “Zengin oldun artık, sıkıntılar bitti senin için. Çok sevinçli olmalısın. “Ben sabaha kadar bir ipin hesabını veremedim. Bu kadar malın hesabını nasıl veririm istemem, kalsın sizin olsun zenginliğiniz” demiş gariban hamal. Ve arkasına bile bakmadan kaçıp uzaklaşmış oradan.
Evet.. Şimdi bu yazıyı okuyup bilgisayarınızın başından kalktıktan sonra kısa bir süre düşünün. Bize yetecek belki de artacak malımız olmasına rağmen mala mal katma isteğimiz bu uğurdaki kıskançlık, azim ve gözü doymayan gerçeği görmekten kaçan şu kör nefsimiz bizi nasıl da avucuna almış. Birçok manevi değerimizi yok etmiş. Bir gün yedikten sonra ikinci güne ekmek bulacağı muamma olan hamal bile bir ipin hesabını vermekte bu kadar zorlanmışsa vay bizim halimize
Başak ÖZMEN
