Kaçmak denince aklımıza gelen koşarak bir yerden uzaklaşmak gelir. Oysa bunun başka anlamı da vardır. İnsan en çok korktuğundan kaçar. Sanki kurtulacakmış gibi. Bilmez ki bir sonraki dönemeçte bizi bekler. Tam kurtulduk derken karşımıza bir anda çıkıverir.
Kaçmak deyince bugünlerde aklıma kendinden kaçmak geliyor. Nefessiz kalana kadar uzaklaşıyoruz kendimizden. Sağır numarası yaparak kalbimizden gelen sese kulak tıkıyoruz. Oysa kaçılmayacak tek durum insanın kendinden kaçması. Kaçamaz insan kendinden. Dünya’nın diğer ucuna git istersen. Yolu ve formülü yok.
Yüzleşmeli insan bir an önce kendiyle. Ruhuyla, beyniyle, kalbiyle. Kandırmamalı kendini, etrafındakileri. Bilmeli ne kadar kaçsa da kendinden asla kaçamayacağını. Aynaya bakıpta görmeli nereye kaçsada kendininde peşinden geleceğini.
