Vazgeçmek

Benim iki çeşit hayatım var ve gerçekmiş gibi görünen şu büyük oyundan çıkmak istiyorum. Yeraltında kalmış asıl hayatıma özgür ruhuma kavuşmak ya da kendimi silmek istiyorum. Sessizliğimi bir duvar gibi yıkıp aydınlığa kavuşmak istiyorum.
Bazen hayatta en başarısız olduğum konu hakkında konuşmaya nasıl cesaret ettiğimi bilmiyorum. Uzunca bir süre sustuktan sonra aşktan konuşmanın kendime neler yaptığını anlıyorum. Aşkı konuştukça beynimin o kilitli odasında canıma okuyorum. Unutulmuş yüzler ve incitici sözlerle. Yüreğimin kiriyle pasıyla yaptığın ya da uğradığın haksızlıklara. Bütün yaşadıklarımın aslında bir hiç uğruna olduğunu anlayarak. BİR ADIM BİLE İLERLEYEMEDİĞİNİ GÖREREK. O büyük başarısızlığın ortasında yıkılıp kalarak.
Beynime o kilitli odaya girmek beni en iyi gösteren şu zavallı elbiseleri çıkarıp paramparça etmeye benziyor. Kağıda döktüğüm konuşmalarıma bakıyorum bazen de vazgeçmek istiyorum birden. Bulacağım ilk köşeye yığılıp uyumak istiyorum.
Aşkı konuşmaya başladığımdan beri ben de kendi hayaletimle yatıp kalkıyorum ve bitip tükenmeme ramak kaldığını biliyorum. Bütün hayaletleri tek tek kovduğumda sonunda hiç beklemediğim bir hayaletle karşılaşıyorum ve hayatıma yazık ettiğimi düşünüyorum.
İçimi döküp toparlıyorum sonunda. Paçavraya çıkanları çöpe atıp elde kalanlarla devam etmeye karar veriyorum..